ماده ۶۲۳ قانون مجازات اسلامی (۱۳۹۲)

فقهای عامه بر این باورند که کندن دندان شیری فورا موجب ثبوت دیه نخواهد شد بلکه لازم است به قدر متعارف صبر شود و دید که آیا دندانی به جای آن می‌روید یا خیر، در حالت اول چیزی بر جانی ثابت نمی‌شود، اما در فرض عدم رویش دندان جدید، باید دیه دندان اصلی را بپردازد. در خصوص شکستن دندان طفل نیز اعتقاد فقهای اسلامی بر آن است که باید منتظر ماند، این انتظار به میزانی است که در آن مدت عادتاً دندان اصلی طفل رشد می‌کند، در فرض عدم رویش مجدد دندان، قصاص مرتکب ثابت است، اما در فرض رویش یا فقدان امید به رویش مجدد دندان، باید مالی به مجنی علیه در راستای جبران درد‌های وارده به وی پرداخت شود، همچنین گروهی معتقدند در این حالت باید ارش مدت بی دندانی طفل به او پرداخت شود، برخی نیز بیان داشته‌اند که دیه دندان کودک، خواه دوباره بروید خواه نه، به طور مطلق یک شتر است، مستند این سخن را پاره ای از روایات دانسته‌اند. همچنین فقها معتقدند اگر دندان روییده شده بجای دندان شیری معیوب باشد، جانی ملزم به پرداخت ارش است. حال سوال این است که اگر قبل از روشن شدن تکلیف رشد یا عدم رشد دندان اصلی بجای دندان شیری، طفل فوت کند، چه باید کرد؟ عده ای معتقدند در این حالت چون عدم رویش دندان، نه به دلیل جنایت، بلکه به دلیل مرگ خود طفل بوده است، دیه ای به او پرداخت نمی‌شود.