ماده ۶۲۰ قانون مجازات اسلامی (۱۳۹۲)

فقها در خصوص لق شدن دندان، چهار دیدگاه را مطرح کرده‌اند:

۱- لق شدن دندان، موجب دو سوم دیه می‌شود.

۲- لق شدن دندان، موجب پرداخت ارش می‌شود.

۳- لق شدن دندان، موجب پرداخت نصف دیه دندان است.

۴- لق شدن دندان در فرض بهبودی، موجب ارش و در فرض افتادن، موجب دیه است.

برخی از فقها نیز تاکید کرده‌اند که لق شدن دندان، همواره به منزله از کار افتادن دندان نمی‌باشد، چرا که از کار افتادن دندان را باید یک وضعیت ویژه دانست که با لق شدن دندان نیز ملازمه ندارد. در مقابل گروهی دیگر از فقها لق شدن دندان را در حکم فاسد شدن دندان دانسته‌اند که موجب دو سوم دیه آن عضو می‌شود.

در خصوص شکاف دندان، گروهی از فقها آن را در حکم فلج کردن دندان دانسته و موجب دو ثلث دیه دندان سالم می‌دانند. همچنین برخی از فقها بیان داشته‌اند شکاف دندان نیز ولو آنکه بدون کندن باشد، موجب تعیین ارش از سوی حاکم است.