ماده ۶۲۶ قانون مجازات اسلامی (۱۳۹۲)

این ماده ناظر به جنایت بر قسمتی از بدن است که فاصله میان تنه انسان و سر را با هفت مهره متصل نموده است، ستون مهره مورد بحث از پایین جمجمه آغاز شده و در طول گردن و تنه ادامه می‌یابد. به جنایت مورد بحث در این ماده «صعر» نیز گفته می‌شود، صعر در لغت به معنای دردی است که شتر در اثر ابتلا به آن، دچار کج شدگی گردن می‌شود.

برخی از فقها معتقدند اگر در اثر شکستگی استخوان گردن، عیبی و کجی باقی نماند و درمان شود، باید چهل دینار پرداخته شود. در فرض شکافتگی نیز دیه آن معادل چهار پنجم شکستگی آن یعنی سی و دو دینار می‌باشد. برخی از فقها معتقدند در صعر به دلیل عدم زوال منفعت یا زیبایی، باید قائل به حکومت شد نه دیه کامل. برخی از فقها حالتی را که شکستگی گردن، مانع از فرو بردن لقمه شود نیز موجب دیه کامل دانسته‌اند. برخی دیگر نیز جنایت بر گردن را در فرضی که دچار کج شدگی گردن و نیز منع بلع غذا شود، موجب دیه کامل دانسته‌اند و در فرض رفع عیب، ارش را ثابت می‌دانند. گروهی از فقها نیز بیان نموده‌اند دیه کامل در صورتی به مجنی علیه تعلق می‌گرد که بر اثر جنایت بر گردن، علاوه بر کج شدن آن دست مجنی علیه نیز به پشت برگردد، در غیر این صورت دیه جنایت باید به نظر حاکم تعیین گردد، چرا که چنین جنایتی صرفاً موجب از میان رفتن زیبایی شده است و تفویت منفعتی روی نداده است.