در خصوص این ماده، دیدگاههای مخالفی نیز میان فقها دیده میشود. برخی از فقها بیان نمودهاند که در دیه از بین بردن دندانهای سفید یا زرد یا سیاه تفاوتی وجود ندارد. برخی از فقها معتقدند سیاه شدن دندان در اثر جنایت، موجب دیه کامل است، مگر اینکه منافع دندان نظیر جویدن غذا باقی بماند. برخی از فقها نیز بیان داشتهاند دیه دندانی که به موجب جنایت دچار سیاهی شده ولی نیفتد، معادل یک سوم دیه آن دندان است، دیه دندان سیاهی نیز که به موجب جنایت بیفتد، دو سوم دیه دندان سالم است. اما برخی از قدما معتقدند دیه این دندان، یک چهارم دیه دندان سالم میباشد. همچنین برخی از فقها بر این باورند که اگر دندانی بر اثر جنایت لق شود، دو سوم دیه آن دندان اخذ میشود، منتها گروهی دیگر در این خصوص قائل به ارش میباشند.
در هر صورت گروهی از فقها نیز طبق ماده فوق تصریح کردهاند که تفاوتی میان دندان سفید یا زرد یا سیاه در حکم دیه نمیباشد، مشروط بر اینکه این رنگ، رنگ اصلی دندان باشد نه رنگی عارضی، اما اگر سیاه شدن دندان ناشی از جنایت باشد، نظر اقوی، دو سوم دیه اصل دندان است.