ماده ۶۱۶ قانون مجازات اسلامی (۱۳۹۲)

دندان‌های انسان از دیدگاه فقها به دو دسته شیری و دائمی تقسیم شده‌اند، تعداد دندان‌های موقتی شیری، بیست عدد و تعداد دندان‌های دائمی، بیست و هشت عدد دانسته شده است. برخی از فقها بر این باورند که دندان‌های انسان، سی و دو عدد است، به باور این گروه، دیه هر دندان نیز پنج شتر می‌باشد، همچنین در خصوص کنده شدن همزمان تمام دندان‌ها، عقیده مشهور، پرداخت صد و بیست شتر است. از سوی دیگر اگرچه برخی از روایات، حکم به تساوی دیه دندان‌ها داده‌اند، اما فقها غالباً این روایات را محل توجه قرار نداده‌اند. باور غالب بر این است که از بین بردن دندان‌های بیست و هشتگانه، موجب دیه کامل است، دیه دوازده دندان جلویی، ششصد دینار (هریک پنجاه دینار) و دیه دندان‌های عقبی، چهارصد دینار (هریک بیست و پنج دینار) می‌باشد. برخی از فقها، دیه دندان‌های نیش را با دندان‌های آسیا برابر دانسته‌اند.

گروهی از فقها نیز شرایط چهارگانه ذیل را برای اخذ دیه دندان ضروری دانسته‌اند:

۱-دندان باید اصلی باشد.

۲- دندان باید کامل باشد.

۳- دندان باید ثابت باشد.

۴- دندان باید پابرجا باشد.

لذا به باور این گروه به دندان‌های مصنوعی، لق و ناقص، دیه داده نمی‌شود. گروهی نیز بر این باورند در صورت ایراد جنایت نسبت به دندان‌های شیری، جانی ملزم به پرداخت دیه آن است، منتها در فرض رویش مجدد دندان، مجنی علیه مکلف به استرداد دیه مأخوذه است. همچنین دندان‌هایی را که به صورت طبیعی زرد یا سیاه باشند را مشمول همین حکم دانسته‌اند. در خصوص مواردی که تعداد دندان‌های فرد بیش از بیست و هشت عدد باشد، برخی از فقها بر این باورند که اگر این دندان‌های اضافی، بخشی از دندان‌های طبیعی مجنی علیه باشد، نسبت به دندان‌های بیست و هشتگانه، دیه و نسبت به باقی دندان‌ها باید ارش پرداخته شود.