مادهٔ قانونبازبینی‌شده

ماده ۴۰۶ قانون مدنی

این ماده خیار تأخیر را مخصوص بایع می‌داند و آن را برای مشتری در صورت تأخیر در تسلیم مبیع نمی‌پذیرد.

متن قانون

ماده ۴۰۶ قانون مدنی: خیار تأخیر مخصوص بایع است و برای مشتری از جهت تأخیر در تسلیم مبیع این اختیار نمی‌باشد.

«خیار تأخیر» یا «خیار تأخیر ثمن» در ماده ۴۰۶ قانون مدنی، به معنای ضمانت اجرای فسخ بیع است که علاوه بر امکان الزام مشتری به تأدیه ثمن یا استفاده بایع از حق حبس خویش، فسخ بیع را با شرایط خاصی امکان‌پذیر می‌گرداند.
«بایع»، کسی است که اراده خود را مبنی بر تملیک و تسلیم مبیع به مشتری، ابراز می‌کند.
«مشتری»، کسی است که تعهد یا تملکی را قبول می‌نماید.
«تسلیم»، یعنی یکی از متعاقدین، طرف دیگر را نسبت به مال موضوع معامله مسلط نماید.
«مبیع»، چیزی است که در معامله فروخته می‌شود.
«تأخیر» در لغت، به معنی «قرار دادن چیزی بعد از جای آن و عقب انداختن» آمده است.

متن ماده برای همه باز است. آنچه دربارهٔ ماده نوشته شده — دکترین، رویهٔ قضایی، مواد مرتبط — به سطح حساب بستگی دارد.

لایهٔ وکیل

۲ بخش منتشرشده از این سند — همان متنی که پاسخ‌های دادرس روی آن ساخته می‌شود.

توضیح واژگان

«خیار تأخیر» یا «خیار تأخیر ثمن» در ماده ۴۰۶ قانون مدنی، به معنای ضمانت اجرای فسخ بیع است که علاوه بر امکان الزام مشتری به تأدیه ثمن یا استفاده بایع از حق حبس خویش، فسخ بیع را با شرایط خاصی امکان‌پذیر می‌گرداند.
«بایع»، کسی است که اراده خود را مبنی بر تملیک و تسلیم مبیع به مشتری، ابراز می‌کند.
«مشتری»، کسی است که تعهد یا تملکی را قبول می‌نماید.
«تسلیم»، یعنی یکی از متعاقدین، طرف دیگر را نسبت به مال موضوع معامله مسلط نماید.
«مبیع»، چیزی است که در معامله فروخته می‌شود.
«تأخیر» در لغت، به معنی «قرار دادن چیزی بعد از جای آن و عقب انداختن» آمده است.