مادهٔ قانونبازبینی‌شده

ماده ۳۱۰ قانون مدنی

این ماده، وضعیت مالی را که به عاریه یا ودیعه در اختیار شخص است و او آن را انکار می‌کند، بیان می‌کند.

متن قانون

ماده ۳۱۰ قانون مدنی: اگر کسی که مالی به عاریه یا به ودیعه و امثال آن‌ها در دست اوست منکر گردد، از تاریخ انکار در حکم غاصب است.

«عاریه» عقدی است که به موجب آن احد طرفین به طرف دیگر اجازه می‌دهد که از عین مال او مجاناً منتفع شود.
«ودیعه» در لغت، به مفهوم سپردن مال به کسی به عنوان امانت می‌باشد، به مال سپرده شده نیز «ودیعه» گفته می‌شود.

مستعیر و مستودع، از تاریخ انکار امانت، غاصب محسوب می‌گردند.
عدم تحویل امانت به صاحب آن، در حکم غصب است.
صرف وجود قصد عدم رد امانت به مالک آن، موجب تبدیل ید امانی به ضمانی می‌گردد، در مقابل انتقاد نموده‌اند که صرف قصد کافی نبوده و متصرف باید در عمل، از تسلیم مال به مالک آن خودداری نماید.

متن ماده برای همه باز است. آنچه دربارهٔ ماده نوشته شده — دکترین، رویهٔ قضایی، مواد مرتبط — به سطح حساب بستگی دارد.

لایهٔ وکیل

۳ بخش منتشرشده از این سند — همان متنی که پاسخ‌های دادرس روی آن ساخته می‌شود.

توضیح واژگان

«عاریه» عقدی است که به موجب آن احد طرفین به طرف دیگر اجازه می‌دهد که از عین مال او مجاناً منتفع شود.
«ودیعه» در لغت، به مفهوم سپردن مال به کسی به عنوان امانت می‌باشد، به مال سپرده شده نیز «ودیعه» گفته می‌شود.

سوابق فقهی

مستعیر و مستودع، از تاریخ انکار امانت، غاصب محسوب می‌گردند.
عدم تحویل امانت به صاحب آن، در حکم غصب است.
صرف وجود قصد عدم رد امانت به مالک آن، موجب تبدیل ید امانی به ضمانی می‌گردد، در مقابل انتقاد نموده‌اند که صرف قصد کافی نبوده و متصرف باید در عمل، از تسلیم مال به مالک آن خودداری نماید.