ماده ۱۸۶ قانون مدنی

مقصود از «عقد جایز» در ماده ۱۸۶ قانون مدنی، عقدی است که در آن، عاقد بدون وجود حق رجوع یا حق فسخ، حق برهم زدن قرارداد را دارد.

• به دلالت استصحاب، احکام مربوط به لزوم و جواز عقود، از احکام تأسیسی است، در مقابل انتقاد شده‌است که احکام مرتبط به لازم یا جایز بودن عقود، هم دارای جنبه تأسیسی است؛ و هم دارای جنبه امضایی.
• عقد اجاره‌ای که امضای آن، با لفظ صورت پذیرفته باشد؛ لازم بوده؛ اما اجاره معاطاتی جایز است، در مقابل انتقاد شده است که اجاره معاطاتی هم، لازم است.