ماده ۱۸۵ قانون مدنی

به عقدی که به موجب فسخ، منحل نگردد؛ «عقد لازم» گویند، در واقع به عقدی که جز در موارد مقرر قانونی یا به موجب توافق قبلی، طرفین، حق برهم زدن آن را نداشته باشند؛ «عقد لازم» گویند.

• به دلالت استصحاب، احکام مربوط به لزوم و جواز عقود، از احکام تأسیسی است، در مقابل، انتقاد شده است که احکام مرتبط به لازم یا جایز بودن عقود، هم دارای جنبه تأسیسی است؛ و هم دارای جنبه امضایی.
• عقد اجاره ای که امضای آن، با لفظ صورت پذیرفته باشد؛ لازم بوده اما اجاره معاطاتی جایز است، در مقابل انتقاد شده است که اجاره معاطاتی نیز، لازم است.
• در موارد لزوم عقد، هیچ‌کس نمی‌تواند به تعهد خود عمل ننماید، و با توجه به اینکه فسخ، برهم زدن معامله است، کسی که ملزم به وفای به عقد است، در فسخ عقد مجاز نیست.