ماده ۱۸۴ قانون مدنی

مقصود از «عقد لازم» در ماده ۱۸۴ قانون مدنی، عقدی است که طرفین، جز در موارد مقرر قانونی، یا به موجب توافق قبلی، حق بر هم زدن آن را نداشته باشند. «عقد جایز» نیز عقدی است که در آن، عاقد بدون وجود حق رجوع یا حق فسخ، حق برهم زدن قرارداد را دارد.

• بسیاری از عقودی که در گذشته رایج بوده؛ با ظهور اسلام نیز، مورد تأیید واقع گردیده است، مانند بیع. پاره‌ای از معاملات، مانند ربا نیز، پس از ظهور اسلام، تحریم گردید. برخی از عقود نیز توسط اسلام، با شرایط و ماهیت خاص، تشریع گردید و برخی دیگر نیز، در دوره اسلامی، بین مردم معمول و مبتلابه شد
• عقود را می‌توان به دو دسته عهدیه و اذنیه، تقسیم‌بندی نمود، عقود اذنیه، در ظاهر شبیه عقد هستند؛ اما ماهیت عقد را ندارند، همچنین عقود به اقسام منجز و معلق، محقق و احتمالی، فوری و مستمر قابل تقسیم هستند.
• به دلالت استصحاب، احکام مربوط به لزوم و جواز عقود، از احکام تأسیسی است، در مقابل، انتقاد شده‌است که احکام مرتبط به لازم یا جایز بودن عقود، هم دارای جنبه تأسیسی است؛ و هم دارای جنبه امضایی.
• عقد اجاره‌ای که امضای آن، با لفظ صورت پذیرفته باشد؛ لازم بوده، اما اجاره معاطاتی جایز است، در مقابل، انتقاد شده است که اجاره معاطاتی نیز، لازم است.