مادهٔ قانونبازبینی‌شده

ماده ۲۹۷ قانون مدنی

این ماده بیان می‌کند که مدیون شدن مضمون‌له به مضمون‌عنه پس از ضمان، موجب فراغ ذمهٔ ضامن نمی‌شود.

متن قانون

ماده ۲۹۷ قانون مدنی: اگر بعد از ضمان، مضمون‌له به مضمون‌عنه مدیون شود، موجب فراغ ذمهٔ ضامن نخواهد شد.

به تساقط دو دین یا مجموع دیونی که دو شخص از یکدیگر دارند تا میزان کمترین آن دو، «تهاتر» گویند.
«مضمون له» به طلبکاری می‌گویند که به موجب عقد ضمان، شخصی به عنوان ضامن از مدیون او ضمانت کرده است تا در صورت عدم تادیه دین از سوی مدیون، ضامن، دین را بپردازد.
«مضمون عنه» به کسی می‌گویند که به موجب عقد ضمان، شخصی ضامن او شده است.

متن ماده برای همه باز است. آنچه دربارهٔ ماده نوشته شده — دکترین، رویهٔ قضایی، مواد مرتبط — به سطح حساب بستگی دارد.

لایهٔ وکیل

لایهٔ دانشجو

۲ بخش منتشرشده از این سند — همان متنی که پاسخ‌های دادرس روی آن ساخته می‌شود.