ماده ۲۲۰ قانون مدنی

مقصود از «عرف» در ماده ۲۲۰ قانون مدنی، کاربرد یا رسمی است که جماعتی آن را لازم الاجرا می‌دانند، در واقع «عرف»، دستورالعملی شفاهی است که از نسلی به نسل دیگر منتقل گردیده و از پیشینیان به آیندگان به ارث می‌رسد.

• به دلالت عرف و عادت، در همه اعصار و مکان‌ها، معاملات صبی، صحیح است، در مورد معاملات صغیر ممیز، نسبت به اجناسی که خرد نیستند؛ حمل بر اعطای وکالت به صغیر شده و در رابطه با معاملات خرد، طفل ممیز با اذن ولی، از طرف خود، عقد را جاری می‌نماید.
• در تشخیص تقصیر، معیار عرف که دلالت بر تعدی و تفریط دارد؛ پذیرفته شده است.