ماده ۱۴۱ قانون مدنی

اراضی موات در اصطلاح دارای چندین معنا است:

الف: به زمین‌هایی که سابقه مالکیت خصوصی آنها، مجهول است و در حال حاضر، بدون کشت بوده و مالکی ندارد.

ب: آن دسته از اراضی که فاقد سابقه بهره‌برداری بوده و به صورت طبیعی باقی مانده‌است.

پ: زمینی که به جهت بی آبی، پرآبی یا به دلایلی دیگر، معطل افتاده و از آن نمی‌توان بهره برد.

• اگر اراضی موات، از طریق هبه، بیع یا عمران، به کسی منتقل گردیده باشد، توسط اشخاص دیگر، قابل احیا نمی‌باشد.
• زمینی که یک بار احیا گردیده و سپس مالک، آن را رها نموده و دوباره به صورت موات درآمده باشد؛ قابل احیای مجدد توسط اشخاص دیگر نیست، در مقابل، انتقاد نموده‌اند که چنین زمینی را دوباره می‌توان از طریق احیا، تملک نمود، بنا بر نظر مشهور فقها، زمینی که یک بار احیا گردیده و سپس مالک آن را رها نموده و دوباره به صورت موات درآمده باشد، قابل احیای مجدد توسط اشخاصی غیر از ورثه احیاکننده نیست.
• طی استفتایی از مراجع تقلید، چنین پاسخ داده شده است که: امور مربوط به اراضی موات، با دولت اسلامی است.