شیوه‌نامه تشخیص و تفکیک اطلاعات مربوط به حریم خصوصی و اطلاعات شخصی از اطلاعات عمومی
مهمترین و رایج‌ترین مصادیق اطلاعات مربوط به حریم خصوصی (موضوع ماده ۱۴ انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات) اعم از آنکه به طرق قانونی یا غیرقانونی به دست آمده باشند عبارتند از:
- اطلاعات داخل منزل اشخاص
- اطلاعات داخل گوشی تلفن
- اطلاعات موجود در رایانه افراد
- اطلاعات راجع به کودکان از جمله عکس، فیلم یا صوت یا سوابق آنها
- اطلاعات راجع به اختلافات و دعاوی خانوادگی
- اطلاعاتی که در نتیجه شنود یا نظارت الکترونیکی از افراد تهیه شده است
- اطلاعاتی که در نتیجه ورود بدون اذن به منزل یا مکان خصوصی تهیه شده است
- اطلاعات داخل کمدها و کشوهای محل کار در صورتی که مکان کار خصوصی باشد یا کلید آنها در اختیار فرد قرار گرفته باشد.
- اطلاعات (اعم از عکس، متن، جدول و...) متعلق به یک فرد که به طور عمومی منتشر یا افشا نشده است
- اطلاعاتی که از طریق دوربین‌های نصب شده در اماکن عمومی، میادین، معابر و جاده‌ها درباره افراد تهیه می‌شود
- اطلاعاتی که از سوی مخبران و افشاگران، درباره افراد به موسسات عمومی گزارش می‌شود
- اطلاعاتی که مراجع نظارتی همانند سازمان بازرسی کل کشور، دیوان محاسبات کشور، حراست‌ها و....درباره افراد تهیه می‌کنند
- اطلاعاتی که توسط مقامات امنیتی از افراد تهیه شده است
اطلاعات مربوط به حریم خصوصی افراد جز در مواردی که این اطلاعات به موجب قانون مجازات انتشار و افشای اسناد سری و محرمانه دولتی مصوب ۱۳۵۳ و آیین‌نامه اجرایی آن مصوب ۱۳۵۴ طبقه بندی شده باشد یا به افشای حریم خصوصی دیگران منجر شود برای خود آنها قابل دسترس است
در موارد زیر اطلاعات مذکور در بندهای ماده ۱ خصوصی یا شخصی محسوب نمی‌شود:
- توسط خود فرد منتشر شده باشد
- هویت افراد موجود در آنها معلوم نباشد