آیین‌نامه درباره قراردادهای پاداش افزایش تولید
ماده ۱
- در اجرای ماده ۴۷ قانون کار جمهوری اسلامی ایران، کارفرمایان کارگاه‌های مشمول قانون کار با رعایت مقررات این آیین‌نامه اقدام به انعقاد قرارداد پرداخت پاداش تولید (که اختصاراً قرارداد نامیده می‌شود) با کارگران خود می‌نمایند. ماده ۲
- قرارداد پرداخت پاداش افزایش تولید قرارداد کتبی است که بین شورای اسلامی کار یا انجمن صنفی و یا نمایندگان رسمی یا منتخب کارگران کارگاه از یک طرف و کارفرما یا نمایندگان قانونی وی از طرف دیگر به منظور ایجاد انگیزه برای تولید بیشتر و با کیفیت بهتر و تقلیل ضایعات و بالا بردن سطح درآمد کارگران با رعایت اصول کلی انعقاد قراردادها و مطابق با فرم نمونه وزارت کار و امور اجتماعی منعقد می‌گردد. ماده ۳
- پاداش افزایش تولید به تناسب درصد کمی تولیدات نسبت به تولید مبنا محاسبه و پرداخت می‌شود. تبصره ۱
- کوشش در زمینه افزایش تولید نباید موجب کاهش مرغوبیت و کیفیت کالا و همچنین سبب افزایش میزان ضایعات (مواد و محصول) بیش از حد مجاز و نرمال گردد. تبصره ۲
- افزایش یا کاهش ضایعات و یا سطح کیفیت در ارتباط با افزایش تولید نسبت به حد مجاز و نرمال هر کارگاه می‌باید در قرارداد پرداخت افزایش تولید آن کارگاه حسب مورد اثرات منفی یا مثبت داشته باشد. ماده ۴
- تولید مبنا عبارتست از میزان تولیدی که بر مبنای آن درصد افزایش تولید در هر دوره تناوب محاسبه می‌گردد. تبصره
- ماخذ تعیین تولید مبنا در کارگاه می‌باید طوری باشد که بر مبنای آن درصد افزایش تولید در دوره تناوب مورد محاسبه از ۳۰% تجاوز ننماید. ماده ۵
- دوره تناوب عبارتست از طول دوره هائی است که برای تعیین درصد افزایش تولید در قرارداد مشخص می‌شود و مدت آن حداکثر یک سال است. ماده ۶
- هر گونه تغییر عمده در عوامل تولید از قبیل سرمایه‌گذاری، نیروی کار، ماشین آلات و امثال اینها که در وضعیت تولید مبنا موثر باشد موجب تاثیر در تولید مبنا از تاریخ تغییر خواهد شد. ماده ۷
- قرارداد بین طرفین می‌تواند به صورت جمعی شامل تمام قسمتها و کارکنان کارگاه بوده و یا در برگیرنده یک یا چند قسمت از کارگاه مربوط باشد. ماده ۸
- کارگاههائی که بیش از یک محصول تولید می‌نمایند با محاسبه و اعمال ضرایب همگن از طریق روشهای متداول محصولات خود را به یک نوع محصول تبدیل می‌نمایند. ماده ۹
- ماخذ محاسبه ریالی مبلغ پاداش افزایش تولید در کارگاههائی که فاقد طرح طبقه بندی مشاغل می‌باشند «مزد ثابت» (طبق ماده ۳۶ قانون کار) و در مورد کارگاههائی که دارای طرح طبقه بندی مشاغل هستند «مزد مبنا» (طبق تبصره ۲ ماده ۳۶ قانون کار) خواهد بود. ماده ۱۰
- در کارگاههائی که امکان افزایش تولید وجود ندارد می‌توان قراردادهایی مبنی بر کاهش ضایعات و یا افزایش کیفیت و یا ه دو را منعقد نمود. ماده ۱۱
- حداکثر مبلغ قابل پرداخت بابت اجرای مواد ۳ و ۱۰ این آیین‌نامه متناسب با درصد افزایش تولید یا کاهش ضایعات و افزایش کیفیت جمعاً تا میزان پنجاه درصد کل مزد ثابت یا مزد مبنای کارگران کارگاه در سال مورد قرارداد تجاوز نخواهد کرد. ماده ۱۲
- اجرای قراردادهای منعقد شده موضوع این آیین‌نامه موکول به تایید واحدهای ذیربط وزارت کار و امور اجتماعی می‌باشد. تبصره
- به منظور حسن اجرای این آیین‌نامه و هماهنگی‌های لازم در صنایع و فعالیتهای مختلف اداره کل طبقه بندی مشاغل، مزد و بهره وری ضوابط اجرایی، روشهای و فرمهای لازم را تهیه و اعلام می‌نماید. ماده ۱۳
- هرگونه اختلاف ناشی از اجرای قراردادهای موضوع این آیین‌نامه در مراجع حل اختلاف پیش‌بینی شده در فصل نهم قانون کار قابل رسیدگی خواهد بود. این آیین‌نامه مشتمل بر ۱۳ ماده و ۴ تبصره در تاریخ ۱۱ /۸ /۷۰ به تصویب وزیر کار و امور اجتماعی رسیده است.