«بین فقهای امامیه محل خلاف است که آیا صلح عقد مستقلی است به همان قسم که عنوان و اسم خاص دارد یا تابع عقدی است که در مورد آن صلح واقع شدهاست. اکثر فقهای امامیه معتقدند که صلح خود، عقدی است مستقل ولو آنکه اگر در مورد بیع واقع شود یعنی صلح عینی به عوض، فایده بیع را خواهد داشت، و اگر بدون عوض شد فایده هبه را دارد و اگر صلح منفعت بشود فایده اجاره را، بدون آنکه احکام خاصه آن عقود را داشته باشد.» این ماده به پیروی از عقیده مشهور فقهای امامیه تدوین گردیدهاست که بر این اساس اگرچه نتیجه عقد صلح، بیع یا اجاره یا هبه و.. است اما عقد مستقلی است لذا احکام و شرایط سایر عقود را نخواهد داشت.
یکی از فقهای عامه، مهایات (افراز زمانی یا مکانی منافع) را در فصل عقد صلح ذکر کردهاست و حقوقدانان نیز کار او را از این جهت ستودهاند، چرا که مهایات به عنوان یک قرارداد مخصوص در قالب عقد صلح بهتر مورد بحث قرار میگیرد تا به عنوان یک فرع در عقد شرکت.