ماده ۶۷۴ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات)

متن قانون

ماده ۶۷۴ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) (اصلاحی ۱۳۹۹/۰۲/۲۳): هر گاه اموال منقول یا غیرمنقول یا نوشته‌هایی از قبیل سفته و چک و قبض و نظایر آن به‌عنوان اجاره یا امانت یا رهن یا برای وکالت یا هر کار با اجرت یا بی اجرت به کسی داده شده و بنا بر این بوده است که اشیاء مذکور مسترد شود یا به مصرف معینی برسد و شخصی که آن اشیاء نزد او بوده آنها را به ضرر مالکین یا متصرفین آنها استعمال یا تصاحب یا تلف یا مفقود نماید به حبس از سه ماه تا یک سال و نیم سال محکوم خواهد شد.

توضیح واژگان

مال منقول: به معنای هر مالی است که امکان انتقال آن، از محلی به محل دیگر، وجود داشته باشد.
مال غیرمنقول: مالی است که حمل و نقل آن، بدون خرابی مال ممکن نبوده یا اینکه اصلاً قابل جابجایی نباشد.
نوشته: به معنای عبارت‌های خطی، علامت و رموزی هستند که نشان از اراده ای دارند.
سفته: سندی است که به موجب آن امضا کننده تعهد می‌کند مبلغی در موعد معین یا عندالمطالبه در وجه حامل یا شخص معین یا به حواله کرد آن شخص کارسازی نماید.
چک: سند خاصی است که در زمره اسناد تجاری به شمار رفته و به موجب آن صادرکننده سند مزبور، تمام یا قسمتی از پولی را که به دیگری سپرده بوده است؛ به نفع خود یا ثالث مسترد می‌نماید.
اجاره: قراردادی است که به موجب آن، مستأجر در مقابل مالی که به موجر پرداخت می‌نماید؛ برای زمانی مشخص، مالک منافع عین مستأجره می‌گردد.
امانت: اگر مال شخصی نزد دیگری باشد، بدین نحو که نگهداری آن بر نگهدارنده مال واجب باشد، به این بودن مال در حفظ غیر مالک، «امانت» گفته می‌شود.
رهن: عقدی است که به موجب آن مدیون مالی را برای وثیقه به داین می‌دهد. رهن‌دهنده را راهن و طرف دیگر را مرتهن می‌گویند.
وکالت: یعنی شخص، کاری را که خود می‌تواند در آن دخل و تصرف نماید به دیگری می‌سپارد تا از سوی وی انجام دهد.
شخص: موجودی است که دارای حق و تکلیف می‌باشد.
ضرر: به وارد نمودن نقص بر مال، آسیب بر جان و وهن در کلام دیگری، «ضرر» گویند.
مالکیت: به معنای رابطه بین اشخاص و اشیاء است، به نحوی که موجد هرگونه حق تصرف و انتفاع از عین مزبور باشد.
متصرف: کسی است که مالی را در اختیار دارد، خواه به عنوان مالکیت، خواه به عنوان دیگر ولو غصب و تصرف غیرقانونی.
تصاحب: مقصود از «تصاحب»، برخورد مالکانه با مال است.
تلف: عبارت است از نابودی مالی که قبلاً موجود بوده است.
حبس: به معنای محدود کردن فرد از رفت و آمد و جلوگیری از تصرفات او، آن گونه که خودش می‌خواهد، است.

متن قانون

توضیح واژگان

مال منقول: به معنای هر مالی است که امکان انتقال آن، از محلی به محل دیگر، وجود داشته باشد.
مال غیرمنقول: مالی است که حمل و نقل آن، بدون خرابی مال ممکن نبوده یا اینکه اصلاً قابل جابجایی نباشد.
نوشته: به معنای عبارت‌های خطی، علامت و رموزی هستند که نشان از اراده ای دارند.
سفته: سندی است که به موجب آن امضا کننده تعهد می‌کند مبلغی در موعد معین یا عندالمطالبه در وجه حامل یا شخص معین یا به حواله کرد آن شخص کارسازی نماید.
چک: سند خاصی است که در زمره اسناد تجاری به شمار رفته و به موجب آن صادرکننده سند مزبور، تمام یا قسمتی از پولی را که به دیگری سپرده بوده است؛ به نفع خود یا ثالث مسترد می‌نماید.
اجاره: قراردادی است که به موجب آن، مستأجر در مقابل مالی که به موجر پرداخت می‌نماید؛ برای زمانی مشخص، مالک منافع عین مستأجره می‌گردد.
امانت: اگر مال شخصی نزد دیگری باشد، بدین نحو که نگهداری آن بر نگهدارنده مال واجب باشد، به این بودن مال در حفظ غیر مالک، «امانت» گفته می‌شود.
رهن: عقدی است که به موجب آن مدیون مالی را برای وثیقه به داین می‌دهد. رهن‌دهنده را راهن و طرف دیگر را مرتهن می‌گویند.
وکالت: یعنی شخص، کاری را که خود می‌تواند در آن دخل و تصرف نماید به دیگری می‌سپارد تا از سوی وی انجام دهد.
شخص: موجودی است که دارای حق و تکلیف می‌باشد.
ضرر: به وارد نمودن نقص بر مال، آسیب بر جان و وهن در کلام دیگری، «ضرر» گویند.
مالکیت: به معنای رابطه بین اشخاص و اشیاء است، به نحوی که موجد هرگونه حق تصرف و انتفاع از عین مزبور باشد.
متصرف: کسی است که مالی را در اختیار دارد، خواه به عنوان مالکیت، خواه به عنوان دیگر ولو غصب و تصرف غیرقانونی.
تصاحب: مقصود از «تصاحب»، برخورد مالکانه با مال است.
تلف: عبارت است از نابودی مالی که قبلاً موجود بوده است.
حبس: به معنای محدود کردن فرد از رفت و آمد و جلوگیری از تصرفات او، آن گونه که خودش می‌خواهد، است.

ماده ۶۷۴ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات)

متن قانون

توضیح واژگان

ماده ۶۷۴ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات)

متن قانون

توضیح واژگان

۴ بخش تحلیلی دیگر روی همین ماده

پرسش‌های مرتبط با این ماده