ماده ۵۰۵ قانون مدنی

دیون مؤجلی را که به موت مدیون، حال می‌گردد؛ باید عبارت از بدهی‌هایی دانست که در زمان حیات وی، بر عهده او مستقر گردیده بوده؛ نه دیونی که پس از فوت وی، بر ذمه‌اش قرار خواهد گرفت.

اگر در اثنای مدت اجاره، مانعی بروز نماید که انتفاع از عین را غیرممکن نموده؛ یا اتیان عمل موردنظر را نامقدور سازد؛ در این صورت اجازه، نسبت به باقیمانده مدت منفسخ گردیده؛ و مستأجر، نسبت به اجرت‌المثل مدت مزبور بری می‌شود.