مادهٔ قانونبازبینی‌شده

ماده ۴۳۹ قانون مدنی

این ماده درباره حق فسخ بیع در صورت تدلیس بایع یا مشتری است.

متن قانون

ماده ۴۳۹ قانون مدنی: اگر بایع، تدلیس نموده باشد مشتری حق فسخ بیع را خواهد داشت و همچنین است بایع نسبت به ثمن شخصی در صورت تدلیس مشتری.

«بایع»، کسی است که اراده خود را مبنی بر تملیک و تسلیم مبیع به مشتری، ابراز می‌کند.
«تدلیس»، عبارت است از فریبکاری و به وجود آوردن اوضاع و شرایطی که امر را بر طرف معامله مشتبه ساخته و منجر به اعتقاد خلاف واقع در وی گردد.
«مشتری»، کسی است که تعهد یا تملکی را قبول می‌نماید.
«حق»، امتیازی است که قانون برای افراد به رسمیت می‌شناسد.
«فسخ»، حقی است که شخص به موجب آن می‌تواند از حق قانونی یا قراردادی خود، استفاده نموده و عقدی را برهم زند.
«بیع»، یعنی معامله مالی با مال دیگر.

متن ماده برای همه باز است. آنچه دربارهٔ ماده نوشته شده — دکترین، رویهٔ قضایی، مواد مرتبط — به سطح حساب بستگی دارد.

لایهٔ وکیل

۲ بخش منتشرشده از این سند — همان متنی که پاسخ‌های دادرس روی آن ساخته می‌شود.