ماده ۴۰۹ قانون مجازات اسلامی

برخی از فقها در صورت رعایت تساوی، قصاص لب را ممکن دانسته‌اند و در این خصوص فرقی میان لب‌های گشاد یا تنگ و کوچک و بزرگ قائل نشده‌اند. این فقها قصاص در زبان را نیز چه به صورت کلی و چه به صورت جزئی در صورت رعایت تساوی، جاری دانسته‌اند. برخی از فقها بیان نموده‌اند که زبان لال را باید در مقابل زبان گویا قصاص نمود تا مجنی علیه را بتوان به بخشی از حقوق خود رساند، اما گروهی دیگر از فقها بر این باورند که قصاص زبان چه به صورت کلی و چه به صورت جزئی ساقط است، زیرا در اعضای قابل انبساط و تبعّض پذیر، رعایت مماثلت در قصاص ممکن نیست، همچنین برخی از فقها از آنجا که بریدن گوشت لب منتهی به استخوان نمی‌شود، قصاص آن را ناممکن دانسته‌اند.

به موجب انتهای این ماده، مقدار قصاص باید رعایت شود، گروهی از نویسندگان معتقدند مقصود از مقدار قصاص این نیست که محل قصاص و محل جنایت به یک اندازه باشند، به عنوان مثال اگر بیست سانتی متر از لب کسی در اثر جنایت قطع شده باشد، قرار نیست بیست سانتی متر هم از لب جانی قطع شود، بلکه مقصود این است که باید مساحت قطع شده را نسبت به کل آن لب یا زبان سنجید و به همان نسبت از لب یا زبان جانی نیز قطع شود.