مادهٔ قانونبازبینی‌شده

ماده ۳۹۹ قانون مدنی

این ماده امکان تعیین اختیار فسخ معامله را برای بایع، مشتری، هر دو یا شخص ثالث در عقد بیع بیان می‌کند و بر معین بودن مدت تأکید دارد.

متن قانون

ماده ۳۹۹ قانون مدنی: در عقد بیع ممکن است شرط شود که در مدت معین برای بایع یا مشتری یا هر دو یا شخص خارجی اختیار فسخ معامله باشد.

«عقد بیع»، یعنی تبادل مالی در مقابل مالی دیگر.
«شرط»، به معنای التزام و تعهدی است که ضمن عقد معین و در کنار تعهد اصلی به وجود می‌آید.
«بایع»، کسی است که اراده خود مبنی بر تملیک و تسلیم مبیع به مشتری را ابراز می‌کند.
«مشتری»، کسی است که تعهد یا تملکی را قبول می‌نماید.
«فسخ»، حقی است که شخص به موجب آن، می‌تواند از حق قانونی یا قراردادی خود، استفاده نموده و عقدی را برهم زند.
«معامله»، به معنای عقد معوض و مالی است که در آن، دو مال مورد مبادله قرار می‌گیرند.

متن ماده برای همه باز است. آنچه دربارهٔ ماده نوشته شده — دکترین، رویهٔ قضایی، مواد مرتبط — به سطح حساب بستگی دارد.

لایهٔ وکیل

۳ بخش منتشرشده از این سند — همان متنی که پاسخ‌های دادرس روی آن ساخته می‌شود.

توضیح واژگان

«عقد بیع»، یعنی تبادل مالی در مقابل مالی دیگر.
«شرط»، به معنای التزام و تعهدی است که ضمن عقد معین و در کنار تعهد اصلی به وجود می‌آید.
«بایع»، کسی است که اراده خود مبنی بر تملیک و تسلیم مبیع به مشتری را ابراز می‌کند.
«مشتری»، کسی است که تعهد یا تملکی را قبول می‌نماید.
«فسخ»، حقی است که شخص به موجب آن، می‌تواند از حق قانونی یا قراردادی خود، استفاده نموده و عقدی را برهم زند.
«معامله»، به معنای عقد معوض و مالی است که در آن، دو مال مورد مبادله قرار می‌گیرند.