ماده ۳۹۵ قانون مدنی

این ماده به حقوق بایع در صورت پرداخت‌نکردن ثمن توسط مشتری در موعد مقرر، از جمله فسخ معامله یا درخواست الزام مشتری به تأدیه ثمن، می‌پردازد.

خروجی پی‌دی‌اف

متن قانون

ماده ۳۹۵ قانون مدنی: اگر مشتری ثمن را در موعد مقرر تأدیه نکند بایع حق خواهد داشت که بر طبق مقررات راجعه به خیار تأخیر ثمن، معامله را فسخ یا از حاکم اجبار مشتری را به تأدیه ثمن بخواهد.

توضیح واژگان

«مشتری»، کسی است که تعهد یا تملکی را قبول می‌نماید.
«ثمن»، مالی است که مشتری در مقابل تملک مبیع به تملیک فروشنده درمی آورد.
«موعد»، به معنای زمانی است که دارای ابتدا و انتهای معین می‌باشد که طی آن، انجام عمل خاصی اعم از تکلیف یا حق یا عملی صرفاً داوطلبانه از شخص یا اشخاصی درخواست می‌گردد.
«تأدیه»، یعنی انجام دادن، به جا آوردن و ادای دین.
ضمانت اجرای فسخ بیع را که علاوه بر امکان الزام مشتری به تأدیه ثمن یا استفاده بایع از حق حبس خویش، با شرایط خاصی امکان پذیر می‌گرداند؛ «خیار تأخیر ثمن» نامند.
«بایع»، کسی است که اراده خود مبنی بر تملیک و تسلیم مبیع به مشتری را ابراز می‌کند.
«معامله» به معنای عقد معوض و مالی است که در آن، دو مال مورد مبادله قرار می‌گیرند.
«فسخ»، حقی است که شخص به موجب آن، می‌تواند از حق قانونی یا قراردادی خود، استفاده نموده و عقدی را برهم زند.
مقصود از «حاکم» در ماده ۳۹۵ قانون مدنی، قاضی و دادرس می‌باشد.

۷ بخش تحلیلی دیگر روی همین ماده

متن ماده برای همه باز است. آنچه دربارهٔ ماده نوشته شده — دکترین، رویهٔ قضایی، مواد مرتبط — به سطح حساب بستگی دارد.

لایهٔ وکیل

۲ بخش منتشرشده از این سند — همان متنی که پاسخ‌های دادرس روی آن ساخته می‌شود.

مادهٔ قانونبازبینی‌شده