مادهٔ قانونبازبینی‌شده

ماده ۲۹۰ قانون مدنی

این ماده شرط سقوط تعهد از طریق ابراء را، داشتن اهلیت متعهدله برای ابراء، بیان می‌کند.

متن قانون

ماده ۲۹۰ قانون مدنی: ابراء وقتی موجب سقوط تعهد می‌شود که متعهدله برای ابراء اهلیت داشته باشد.

«ابراء» در لغت، یعنی تندرست نمودن، بی عیب نمودن، شفا یافتن، تنزیه، تخلیص، بیزار کردن، خلاص کردن و آزاد کردن، و در اصطلاح، به معنای ایقاعی است که با قصد و رضای یک جانبه، منجر به اسقاط اثر حقوقی گردد، در تعریفی دیگر به تملیک حق بر عهده دیگری، و تملیک دین به بدهکار، «ابراء» گویند، در واقع به اسقاط حق خویش، که بر عهده دیگری است؛ «ابراء» گویند.
«متعهدله» در ماده ۲۹۰ قانون مدنی، شخصی است که از تعهد متعهد، نفع ببرد.
«اهلیت»، به معنای صلاحیت شخص برای دارا شدن و اجرای حق و تکلیف می‌باشد.

برای انجام برخی امور، بلوغ کافی بوده؛ ولی اتیان برخی دیگر از کارها، نیاز به احراز رشد دارد.

متن ماده برای همه باز است. آنچه دربارهٔ ماده نوشته شده — دکترین، رویهٔ قضایی، مواد مرتبط — به سطح حساب بستگی دارد.

لایهٔ وکیل

۳ بخش منتشرشده از این سند — همان متنی که پاسخ‌های دادرس روی آن ساخته می‌شود.

توضیح واژگان

«ابراء» در لغت، یعنی تندرست نمودن، بی عیب نمودن، شفا یافتن، تنزیه، تخلیص، بیزار کردن، خلاص کردن و آزاد کردن، و در اصطلاح، به معنای ایقاعی است که با قصد و رضای یک جانبه، منجر به اسقاط اثر حقوقی گردد، در تعریفی دیگر به تملیک حق بر عهده دیگری، و تملیک دین به بدهکار، «ابراء» گویند، در واقع به اسقاط حق خویش، که بر عهده دیگری است؛ «ابراء» گویند.
«متعهدله» در ماده ۲۹۰ قانون مدنی، شخصی است که از تعهد متعهد، نفع ببرد.
«اهلیت»، به معنای صلاحیت شخص برای دارا شدن و اجرای حق و تکلیف می‌باشد.