ماده ۲۷۷ قانون تجارت

این ماده درباره مواعد مطالبه قبولی یا پرداخت وجه برات و سقوط حق دارنده در صورت عدم اقدام به‌موقع است.

متن قانون

ماده ۲۷۷ قانون تجارت: هر گاه دارنده برات به رؤیت یا به وعده که در یکی از شهرهای ایران صادر و باید در ممالک خارجه تأدیه شود در مواعد مقرر در مواد فوق قبولی نوشتن یا پرداخت وجه را مطالبه نکرده باشد مطابق مقررات همان مواد حق او ساقط خواهد شد.

توضیح واژگان

دارنده برات: شخصی را که برات در وجه او تنظیم گردیده و برابر با قانون، حق مطالبه مبلغ مندرج در آن را دارد؛ دارنده برات گویند.
ساقط: سقوط حق به معنای محرومیت صاحب حق از اعمال آن است که به عنوان تنبیه بر او تحمیل می‌گردد. سقوط حق یا منشأ قراردادی دارد؛ مانند آنکه در قرارداد قرض شرط شود، اگر وام‌گیرنده به‌رغم اخطار رسمی از پرداخت یکی از اقساط وام خودداری ورزد، از فرصت بازپرداخت به‌صورت اقساط محروم شود و باید تمام مبلغ وام را یکجا تسویه کند. همچنین ممکن است در مواردی قانون سقوط حق را پیش‌بینی کند. بند ۲ ماده ۴۲ قانون تجارت فرانسه به سقوط حق اعتراض سهامداری که در مدت معین به تصمیمات مجمع عمومی اعتراض نمی‌کند، اشاره دارد.
برات به وعده از رویت: به براتی که مبلغ آن، باید مدتی پس از رؤیت سند مزبور توسط براتگیر، به عمل آید؛ برات به وعده از رؤیت گویند.
برات به رویت: اگر موعدی برای تأدیه وجه برات، تعیین نگردیده باشد؛ در این صورت سند مزبور، برات به رؤیت محسوب می‌گردد. برات به رویت، برات دیداری نیز نامیده می‌شود.
مطالبه: همان درخواست اجرای تعهد از متعهد از سوی متعهد له می‌باشد.

۲ بخش تحلیلی دیگر روی همین ماده

متن ماده برای همه باز است. آنچه دربارهٔ ماده نوشته شده — دکترین، رویهٔ قضایی، مواد مرتبط — به سطح حساب بستگی دارد.

۲ بخش منتشرشده از این سند — همان متنی که پاسخ‌های دادرس روی آن ساخته می‌شود.

مادهٔ قانونبازبینی‌شده