ماده ۲۴۵ قانون مجازات اسلامی

«قذف» در لغت، به معنای افکندن و انداختن است و در اصطلاح فقهی، یعنی متهم ساختن برخلاف واقع دیگری بر جرم زنا یا لواط، از طرفی قذف از مصادیق افترا است که منحصراً نسبت خلاف واقع زنا یا لواط را به دیگری می‌دهد، بنابراین می‌توان گفت قذف نوعی افترای خاص است.

براساس نظر فقهی آیت الله خمینی، اگر مردی زن از دنیا رفته خود را که به جز پسرش وارثی ندارد، قذف کند، حد زده نمی‌شود و تنها به دلیل عمل حرامش تعزیر می‌شود و اگر آن زن، فرزندی از غیر این مرد داشته باشد، حق دارد تقاضای اجرای حد بر او کند و همین‌طور است اگر وارثی دیگر غیر از فرزند داشته باشد.