ماده ۲۳۳ قانون مدنی

مقصود از «شرط» در ماده ۲۳۳ قانون مدنی، التزام و تعهدی است که ضمن عقد معین و در کنار تعهد اصلی، به وجود می‌آید، به صورت تبعی درآمده و جزئی از عقد اصلی می‌گردد. بنا به تعریفی دیگر، به توافقی که ضمن عقدی، به جهت تغییر آثار آن قرارداد، انشاء می‌گردد؛ «شرط» گویند.

• شرط خلاف مقتضای عقد، باطل بوده و موجب بطلان عقد می‌گردد.
• شرط مجهولی که جهل آن به عوضین سرایت ننماید؛ صحیح است، ولی اگر جهالت مزبور، به یکی از عوضین یا هر دوی آنان تسری یابد؛ چنین شرطی فاسد و مفسد عقد است.