ماده ۲۲۳ قانون تجارت

متن قانون

ماده ۲۲۳ قانون تجارت: برات علاوه بر امضاء یا مهر برات دهنده باید دارای شرایط ذیل باشد:

قید کلمه (برات) در روی ورقه.
تاریخ تحریر (روز و ماه و سال)
اسم شخصی که باید برات را تأدیه کند.
تعیین مبلغ برات.
تاریخ تأدیه وجه برات.
مکان تأدیه وجه برات اعم از اینکه محل اقامت محال علیه باشد یا محل دیگر.
اسم شخصی که برات در وجه یا حواله کرد او پرداخته می‌شود.
تصریح به‌اینکه نسخه اول یا دوم یا سوم یا چهارم الخ است.

توضیح واژگان

برات: نوشته‌ای است که به موجب آن شخصی به شخص دیگر امر می‌دهد تا مبلغی در وجه یا به حواله کرد شخص ثالثی در موعد معینی پرداخت نماید.
امضاء: هر نوشته و علامتی را که در ذیل سند، حسب قصد و عادت ترسیم کننده، و نیز در نظر دیگران، دلالت بر هویت او نماید؛ امضاء می‌نامند.
مهر: قطعه فلز یا لاستیک یا چوبی است که بر روی آن اسم یا علامتی حک شده و به جای امضا یا همراه با امضا به کار می‌رود.
برات دهنده: یعنی شخصی که با امضای برات، به صدور آن اقدام می‌نماید. بدون امضا یا مهر برات توسط صادرکننده، نمی‌توان قائل به موجودیت آن گردید.
شخص: در لغت به معنای انسان است. در اصطلاح حقوق، شخص موجودی است که دارای حق و تکلیف می‌باشد.
تأدیه: یعنی انجام دادن، به جا آوردن و ادای دین. تأدیه در لغت، به معنای پرداخت کردن، ادا کردن و رسانیدن به کار رفته است و در اصطلاح به پرداخت حق غیری که بر ذمه متعهد است؛ گفته می‌شود.
وجه: مقصود از وجه، عبارت است از: پول نقد اعم از این که داخلی باشد یا خارجی، اسکناس باشد یا مسکوک.
محل اقامت: محلی است که شخص در آن جا سکونت دارد و مرکز مهم امور او نیز است.
محال‌علیه: به کسی گفته می‌شود که دین به ذمه او منتقل شده است تا به جای محیل، دین را به محتال پرداخت نماید.
حواله کرد: حواله کرد یا به حواله کرد به مفهوم در حواله دیگری صادر کردن است. درصورتی که این عبارت در برات یا چک نوشته می‌شود بدین مفهوم است که دارنده برات یا چک می‌تواند آن را به دیگری انتقال دهد.

متن قانون

ماده ۲۲۳ قانون تجارت: برات علاوه بر امضاء یا مهر برات دهنده باید دارای شرایط ذیل باشد:

قید کلمه (برات) در روی ورقه.
تاریخ تحریر (روز و ماه و سال)
اسم شخصی که باید برات را تأدیه کند.
تعیین مبلغ برات.
تاریخ تأدیه وجه برات.
مکان تأدیه وجه برات اعم از اینکه محل اقامت محال علیه باشد یا محل دیگر.
اسم شخصی که برات در وجه یا حواله کرد او پرداخته می‌شود.
تصریح به‌اینکه نسخه اول یا دوم یا سوم یا چهارم الخ است.

توضیح واژگان

برات: نوشته‌ای است که به موجب آن شخصی به شخص دیگر امر می‌دهد تا مبلغی در وجه یا به حواله کرد شخص ثالثی در موعد معینی پرداخت نماید.
امضاء: هر نوشته و علامتی را که در ذیل سند، حسب قصد و عادت ترسیم کننده، و نیز در نظر دیگران، دلالت بر هویت او نماید؛ امضاء می‌نامند.
مهر: قطعه فلز یا لاستیک یا چوبی است که بر روی آن اسم یا علامتی حک شده و به جای امضا یا همراه با امضا به کار می‌رود.
برات دهنده: یعنی شخصی که با امضای برات، به صدور آن اقدام می‌نماید. بدون امضا یا مهر برات توسط صادرکننده، نمی‌توان قائل به موجودیت آن گردید.
شخص: در لغت به معنای انسان است. در اصطلاح حقوق، شخص موجودی است که دارای حق و تکلیف می‌باشد.
تأدیه: یعنی انجام دادن، به جا آوردن و ادای دین. تأدیه در لغت، به معنای پرداخت کردن، ادا کردن و رسانیدن به کار رفته است و در اصطلاح به پرداخت حق غیری که بر ذمه متعهد است؛ گفته می‌شود.
وجه: مقصود از وجه، عبارت است از: پول نقد اعم از این که داخلی باشد یا خارجی، اسکناس باشد یا مسکوک.
محل اقامت: محلی است که شخص در آن جا سکونت دارد و مرکز مهم امور او نیز است.
محال‌علیه: به کسی گفته می‌شود که دین به ذمه او منتقل شده است تا به جای محیل، دین را به محتال پرداخت نماید.
حواله کرد: حواله کرد یا به حواله کرد به مفهوم در حواله دیگری صادر کردن است. درصورتی که این عبارت در برات یا چک نوشته می‌شود بدین مفهوم است که دارنده برات یا چک می‌تواند آن را به دیگری انتقال دهد.

ماده ۲۲۳ قانون تجارت

متن قانون

توضیح واژگان

۶ بخش تحلیلی دیگر روی همین ماده

ماده ۲۲۳ قانون تجارت

متن قانون

توضیح واژگان

۶ بخش تحلیلی دیگر روی همین ماده