ماده ۲ قانون اساسنامه شرکت ملی پست جمهوری اسلامی ایران

در این اساسنامه اصطلاحات و عبارات زیر در معانی مشروح مربوط به کار می‌روند: الف - وزارت: وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات ب - کمیسیون: کمیسیون تنظیم مقررات ارتباطات پ - بخش پست: فعالیت‌ها و عملیات مرتبط با ارائه خدمات پستی است. ت - خدمات پستی: هر گونه خدمت ارتباطی است که دارای حداقل یکی از فرآیندهای قبول، پردازش، ارسال و توزیع و تحویل مرسوله پستی باشد. ث - کارور (اپراتور): آن دسته از فعالان حقوقی دارای پروانه در ارائه خدمات پستی که همه یا بخشی از فرآیندهای پستی را راسا و با استفاده از امکانات خود در نقاط کشور ارائه می‌کنند. ج - مرسوله پستی: هر چیز قابل ارسال فیزیکی یا مجازی و اسناد و مدارک اعم از نوشته‌های چاپی، دست نوشته یا الکترونیک، کالا، اشیاء و اوراق و حواله‌های مالی، ابلاغیه، اطلاعیه‌های خدمات شهری از قبیل قبوض آب و فاضلاب، برق، گاز، تلفن ثابت و سیار و عوارض شهرداری که دارای نشانی فرستنده یا گیرنده است. تبصره ۱ - مرجع تعیین وزن و ابعاد مرسولات پستی و خدماتی حسب نیاز جامعه و یا توصیه‌های اتحادیه جهانی پستی بعد از تصویب این قانون، کمیسیون می‌باشد. تبصره ۲ - مرسولات و محمولات پستی موضوع این اساسنامه مشمول قوانین و مقررات مرتبط با حمل بار و صدور بارنامه نمی‌باشد. چ - پست نامه: به مرسولات پستی با اولویت و بدون اولویت، نامه‌ها، کارتهای پستی، مطبوعات و بسته‌های کوچک، نوشته‌های ویژه روشندلان، کیسه‌های مخصوص حاوی روزنامه‌ها، نشریات دوره ای، کتب و اسناد چاپ شده مشابه، به نشانی یک گیرنده و یک مقصد واحد گرفته می‌شود. ح - خدمات پایه پستی: پست نامه‌های بدون اولویت و امانات پستی تا وزن مصوب کمیسیون است که الزاما باید به تمامی مردم در سراسر کشور با کیفیت مطلوب و تعرفه استطاعت پذیر، عرضه شود. خ - امانات پستی: بسته‌های حاوی کالا و اشیاء تا وزن مصوب کمیسیون است که دارای نشانی فرستنده و گیرنده می‌باشد. د - پست مالی: خدمات پستی مبتنی بر نقل و انتقال و مدیریت وجوه بر اساس موافقتنامه سرویس‌های پرداخت پستی پیش‌بینی شده در احکام اتحادیه جهانی پست با تصویب کمیسیون و در چهارچوب مقررات بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران است.