ماده ۱۴۷ قانون مدنی

مقصود از «مال مباح» در ماده ۱۴۷ قانون مدنی، اموالی هستند که مالک خاصی ندارند و آحاد مردم می‌توانند آن را مطابق قوانین و مقررات، از طریق حیازت به مالکیت خویش درآورده یا از آن‌ها انتفاع ببرند.

• استفاده از آب قنات برای حمام شهر، در صورتی صحیح است که از گذشته، در کنار سایر متصرفین قنات مزبور، چنین حقی وجود داشته باشد.
• حیازت مباحات، از اسباب تملک محسوب می‌گردد.
• طی استفتایی از مراجع تقلید، چنین پاسخ داده شده است که: چوب و زغالی که مردم، از جنگل حیازت می‌نمایند به شرط رعایت مقررات دولت اسلامی، متعلق به خود آنان است.