ماده ۱ قانون حمایت از حقوق مولفان و مصنفان و هنرمندان مصوب ۱۳۴۸

پدیدآورنده به کسی گفته می‌شود که اثر، نتیجه ذوق و ابتکار و خلاقیت اوست. پدیدآورنده اصولا شخص حقیقی است. البته در قوانین ایران، تعریفی از پدیدآورنده به عمل نیامده است.

از اثر در فرهنگ‌های لغت به نشان، علامت، هر آن چیزی که پس از هر کاری باقی بماند و دلالت بر وجود آن کند، تالیف، تصنیف و... تعریف شده است. از منظر حقوقی نیز وقتی می‌توان کلمه اثر را بر محصول فکری ای اطلاق نمود که آن اثر، تجلی و بروز ظاهری یافته باشد. اثر در این ماده، اعم از اثر کاغذی و الکترونیکی (داده پیام) می‌باشد.

اصطلاح ابتکار نیز به این معنا است که اثر باید مظهر شخصیت پدیدآورنده باشد و منظور از آن، لزوما جدید بودن و تازگی اثر نیست. اثر اصیل با اثر جدید متفاوت است و آنچه این جا مطرح است، اصالت است.

هرگاه مفروضاتی جمع شوند و از جمع آنها، یک عنوان و مفهوم جدیدی به وجود آید، تألیف صورت گرفته است. و شخصی که اقدام به این عمل نموده را مؤلف می‌نامند.