ماده ۱ آیین دادرسی کار
تعاریف واژگان اساسی به کار برده شده در این آئین‌نامه به شرح ذیل می‌باشد: ۱- آئین دادرسی کار: مجموعه اصول و مقرراتی است که اصحاب دعوا در مقام مراجعه به مراجع حل اختلاف کار و مراجع مزبور در مقام رسیدگی، مکلف به رعایت و تبعیت از آن می‌باشند. ۲- مراجع حل اختلاف کار: هیات‌های تشخیص و حل اختلاف پیش‌بینی شده در ماده ۱۵۷ قانون کار می‌باشند که به دعاوی بین کارگر یا کارآموز و کارفرما رسیدگی می‌نمایند. ۳- صلاحیت: شایستگی و اختیار اعمال حق و از طرف دیگر تکلیفی است که به موجب قانون برای مراجع حل اختلاف کار مقرر شده است. ۴- اصیل: شخص حقیقی یا حقوقی است که از جانب خود و برای خود اقامه دعوا می‌نماید و نتیجه دادرسی به طور مستقیم به او برمی‌گردد. ۵ - نماینده: شخص حقیقی یا حقوقی است که به موجب قرارداد یا قانون یا حکم دادگاه تعیین شده است؛ نماینده قراردادی باید فقط شخص حقیقی باشد. ۶ - سند: نوشته ای است که در مقام ادعا یا دفاع قابل استناد باشد. ۷- سند عادی: نوشته ای است که بدون رعایت تشریفات سند رسمی صادر می‌شود. ۸ - سند رسمی: نوشته ای است که در نزد مامور رسمی و در حدود صلاحیت وی، طبق قوانین و مقررات صادر می‌شود. ۹- مامور ابلاغ: کسی است که از طرف اداره کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی با ابلاغ داخلی به این سمت منصوب می‌شود. ۱۰- دادنامه: به رای پاکنویس شده دادنامه می‌گویند. ۱۱- قواعد آمره: قواعدی هستند که با توافق نیز نمی‌توان از اجرای آن‌ها خودداری نمود؛ از قبیل رعایت حداقل مزد قانونی (موضوع تبصره ماده ۴۱ قانون کار) و رعایت حداکثر ساعات قانونی کار (موضوع تبصره ۱ ماده ۵۱ قانون کار).