متن قانون
ماده اول
- اگر کسی به وسیله عرضحال رسمی یا اظهارنامه قانونی حق خود را از دیگری مطالبه نماید و بعد معلوم شود که طرف در تاریخ تقدیم عرضحال یا اظهارنامه در حال حیات نبوده و یا اگر طرف شرکتی بوده ان شرکت در تاریخ مزبور منحل بوده است این عرضحال یا اظهارنامه برای قطع مرور زمان بر علیه وراث متوفی و یا بر علیه اشخاص یا شرکتی که قائم‌مقام شرکت منحله شده‌اند و یا مسئول تعهدات او میباشند کافی خواهد بود. ماده دوم
- تقدیم عرضحال رسمی و یا اظهارنامه قانونی به عنوان وراث طرف بدون تعیین اسامی یا محل اقامت آنان و یا به عنوان اشخاص یا‌شرکتی که قائم‌مقام شرکت منحلی گردیده و یا مسئول تعهدات او میباشند برای قطع مرور زمان کافی خواهد بود. ماده سوم
- اگر کسی قبل از انقضاء مهلت دوساله که به موجب ماده ۸ قانون مرور زمان مصوب ۲ تیر ماه ۱۳۰۸ مقرر است به وسیله عرضحال رسمی یا اظهارنامه قانونی حق خود را مطالبه کرده باشد مدت مزبور منقطع شده و مدت جدیدی که برای حصول مرور زمان لازمست یک سال از‌تاریخ انقطاع خواهد بود علاوه بر بقیه مدت دو سال قبل از انقطاع- انقطاع مهلت مذکور فوق فقط یکدفعه ممکنست. ماده چهارم
- این قانون بلافاصله پس از تصویب به موقع اجراء گذارده میشود. این قانون که مشتمل بر چهار ماده است در جلسه سیزدهم تیر ماه یک هزار و سیصد و ده شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید. رئیس مجلس شورای ملی - دادگر