متن قانون
ماده اول
- دولت می‌تواند باطباء و دواسازان و دندانسازان و قابله‌های اتباع خارجه اجازه بدهد که بشغل خود در ایران اشتغال ورزند مشروط بر‌اینکه علاوه بر دبپلم [دیپلم] فراغ تحصیل از مدارسی که به موجب نظامنامه از طرف وزارت معارف معین خواهد شد مدارکی ارائه دهند که لااقل ۵ سال اشتغال آنها را مستقلا بشغل طبابت مدلل دارد. تبصره (الحاقی ۱۳۵۲/۰۵/۰۸)
- اشتغال پزشکان اتباع خارجه در روستاها و نقاطی که فاقد دانشکده پزشکی است مشمول شرط مقرر در قسمت آخر این ماده نمیباشد. ماده دوم
- اداره کل صحیه بر طبق نظامنامه که به تصویب وزارت داخله خواهد رسید جواز و محل اشتغال داوطلب را در هر نقطه که صلاح باشد صادر و معین خواهد کرد. ماده سوم (منسوخ ۱۳۹۹/۰۸/۰۵)
- اطباء و دواسازان و دندان سازان و قابله‌های اتباع خارجه قبل از ابن [این] تاریخ در ایران اشتغال بمشاغل خود داشته‌اند نیز مشمول این قانون و دو نظامنامه مزبور خواهند بود ولی مدت مذکور در ماده یک در مورد آنها لازم الرعایه نخواهد بود. ماده چهارم (منسوخ ۱۳۳۲/۰۳/۰۵)
- هر وقت هیات وزراء عده اطباء و دواسازان و دندان سازان و قابله‌های اتباع خارجه را در ایران کافی بداند وزارت معارف از رسیدگی بدیپلم یا شهادت نامه آنان خودداری کرده و وزارت داخله جواز اشتغال نخواهد داد. ماده پنجم (منسوخ ۱۳۹۹/۰۸/۰۵)
- علاوه بر مالیات جواز طبابت که کلیه اطباء و دندان سازها و قابله‌ها می‌دهند از اطباء و جراحان خارجی مبلغ دو هزار ریال و از دواسازها و دندان سازها و قابله‌های خارجی مبلغ یک هزار ریال در موقع صدور جواز مذکور در ماده (۲) اخذ خواهد شد. ماده ششم
- وزارت معارف و وزارت داخله مامور اجرای این قانون میباشند. این قانون که مشتمل بر شش ماده است در جلسه هشتم شهریور ماه یکهزار و سیصد و دوازده شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید. رئیس مجلس شورای ملی - دادگر