متن قانون
ماده اول
- کلیه دعاوی موجوده بین اتباع ایران و خارجه که در تاریخ ۲۰ اردیبهشت ۱۳۰۸ از طرف محاکمات وزارت امور خارجه و یا از طرف حکام ایالات و ولایات نسبت به آنها حکم لازم‌الاجراء صادر نشده است باید به محاکم صلاحیت‌دار عدلیه احاله شود. ماده دوم
- نسبت بدعاوی مذکوره در ماده فوق به طریق ذیل رفتار خواهد شد: ۱ - دعاوی که در مرحله ابتدائی تحت رسیدگی است بتناسب صلاحیت بمحکمه صلحیه یا ابتدائی و یا تجارت رجوع خواهد شد ولی هر‌گاه در ضمن رسیدگی بدوی محاکمات وزارت امور خارجه و کارگذاریها و یا حکام ایالات و ولایات قراری از قبیل قرار تحقیقات محلی و یا ارجاع به حکمیت و غیره صادر نموده باشند آن قرار بقوت خود باقی مانده و محاکم عدلیه به آن ترتیب اثر خواهند داد. ۲ - دعاوی که در مرحله استینافی است بمحکمه استیناف طهران احاله شده و در محکمه مزبوره با رعایت قسمت اخیر ماده یک رسیدگی‌خواهد شد. ماده سوم
- احکام صادره در موضوع دعاوی مذکوره در دو ماده فوق به همان طریق و در همان مواردی که مطابق اصول محاکمات حقوقی مقرر‌است قابل استیناف و تمیز و یا فقط قابل تمیز خواهد بود. این قانون که مشتمل بر سه ماده است در جلسه دوم خرداد ماه یک هزار و سیصد و هشت شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید. رئیس مجلس شورای ملی - دادگر