متن قانون
ماده ۱
- مکتب و مدرسه عبارت است از تاسیساتی که برای تربیت اخلاقی و علمی و بدنی ابناء نوع دائر میگردد. ماده ۲
- پروگرام مدارس و مکاتب از طرف وزارت معارف معین میگردد و باید در پروگرام حیثیت علمی و صنعتی و نشو و نمای بدنی ملحوظ باشد. ماده ۳
- تعلیمات ابتدائیه برای عموم ایرانیان اجباری است. ماده ۴
- طریق تحصیل آزاد است لیکن هر کس باید آن اندازه از معلوماتی را که دولت برای درجه ابتدائی معین نموده تحصیل کند. ماده ۵
- هر کس مکلف است اطفال خود را از سن هفت به تحصیل معلومات ابتدائیه وادارد اعم از اینکه در خانه باشد یا در مدرسه. ماده ۶
- در صورت لزوم طبی یا وجود مانع با اطلاع مامورین معارف تاخیر شروع در ارسال طفل بمکتب جایز است. ماده ۷
- ملل غیر اسلامی در مدارس دولتی حق تقاضای تحصیل مذهب خودشان را ندارند مجبور به تحصیل شرعیات اسلامی نیز نخواهند بود. ماده ۸
- مکاتب و مدارس بر دو قسمت است رسمی و غیر رسمی: رسمی آن است که از طرف دولت دایر شده باشد - غیر رسمی آن است که بانی مخصوص داشته باشد. ماده ۹
- هر کس مدرسه غیر رسمی افتتاح کند باید به اطلاع دولت برساند. ماده ۱۰
- کسی که میخواهد مدرسه افتتاح کند باید رعایت شرایط ذیل را بنماید: ۱
- مدیر مدرسه کمتر از سی سال نباید داشته باشد. ۲
- بنای مدرسه را موافق ملاحظات حفظ‌الصحه که از طرف وزارت معارف مقرر شده است فراهم نماید. ۳
- در مدارس ابتدائی مدیر باید دارای تصدیقنامه تحصیلات مدارس متوسطه و در مدارس متوسطه دارای تصدیقنامه تحصیلات عالیه باشد. ۴
- مدیر مدرسه باید معروف بسوء عقیده و اخلاق و عادات ذمیمه نبوده مرتکب جنحه و جنایتی نشده باشد و معلمینی را هم که انتخاب می‌کند باید علاوه بر شرایط مزبوره هر کدام در فن خود تصدیق رسمی وزارت معارف را دارا باشند. تبصره (منسوخ ۱۳۳۵/۰۳/۰۹)
- مادام که داوطلبان حائز تحصیلات متوسطه بقدر کافی برای مدیریت دبستانملی نباشد وزارت میتواند بکسانی که دارای تقوی بوده و صلاحیت علمی و اخلاقی آنها مورد گواهی شورای عالی فرهنگ در تهران یا شعب آن در شهرستان‌ها باشد اجازه تاسیس دبستانهای چهار‌کلاسه ابتدائی را بدهد و مدیریت دبستان را بآنان واگذار نماید. ماده ۱۱
- هر کس در هر جا تحصیل کرده باشد تا در مقام امتحان رسمی بر نیامده است در مدارس رسمی دولتی پذیرفته نخواهد شد. ماده ۱۲
- مفتشین دولتی در کل مدارس و مکاتب رسمی و غیر رسمی حق ورود و تفتیش دارند و هیچ مدیری در هیچ موقعی حق مخالف ندارد. ماده ۱۳
- مدارسی که از اموال اوقاف دایر است نیز از حیث امور اخلاقی و حفظ صحتی و ترتیب تعلیمات و امتحانات و غیرها تا اندازه که با غرض‌واقف موافقت کند در تحت نظارت وزارت معارف است. ماده ۱۴
- وزارت معارف باید تدریس کتبی را که مضر باخلاق و دین محصلین است ممنوع نماید و کتبی که از طرف وزارت معارف ممنوع شده‌باشد در هیچ مدرسه نباید تدریس بشود. ماده ۱۵
- مدارس و مکاتب بر چهار نوع است: ۱
- مکاتب ابتدائی دهکده. ۲
- مکاتب ابتدائی بلدی. ۳
- مدارس متوسطه. ۴
- مدارس عالیه. ماده ۱۶
- هر یک از مکاتب و مدارس چهارگانه پروگرام مخصوص قانونی خواهد داشت و وزارت معارف مسئول اجرای آن پروگرام‌ها است. ماده ۱۷
- پروگرام مکاتب و مدارس ابتدائیه و متوسطه باید تعلیم واجبات دینی را بقدر لزوم شامل باشد. ماده ۱۸
- وزارت معارف ترتیب درجات و مراتب تحصیلیه را معین نموده برای هر کدام امتحانات و تصدیقنامه‌ها برقرار خواهد نمود که دخول در‌خدمات دولتی موقوف بداشتن آن تصدیقنامه‌ها خواهد بود. ماده ۱۹
- در هر ده و در هر محله از قصبات یکی مکتب ابتدائی دهکده دایر میشود. ماده ۲۰
- در شهرها بر حسب عده نفوس و حاجت اهالی و کفایت مالیه محلیه یک یا چندین مدرسه ابتدائی و متوسطه دایر خواهد شد. ماده ۲۱
- مدارس عالیه در طهران و در مراکز عمده دایر خواهد شد. ماده ۲۲
- مخارج مدارس ابتدائیه در قصبات و بلاد به عهده دولت و مخارج آنها از محل مالیاتی که در هر محل به موجب قانون برقرار میشود پرداخته خواهد شد. ماده ۲۳
- مخارج مکاتب دهکده نیز بر عهده دولت و به موجب قانون از مالکین دهکده و اهالی دریافت خواهد شد. ماده ۲۴
- مخارج مدارس غیر مجانی دولتی از محل حق‌التعلیمی است که از شاگردان اخذ میشود و چنانچه کسری داشته باشد بر عهده دولت است. ماده ۲۵
- مکاتب و مدارس مجانی که بخرج دولت اداره میشود فقط برای تمتع اطفال فقرا و اشخاصی است که رسماً عدم بضاعت آنها از طرف‌مامورین رسمی محلی تصدیق شده باشد. ماده ۲۶
- ابنیه متعلقه بمکاتب و مدارس و سایر متعلقات مدارس از منقول و غیرمنقول در تحت نظارت وزارت معارف است. ماده ۲۷
- قبول محصلین بیبضاعت در مدارس متوسطه و عالیه به طور مجانی به موجب قانون مخصوص خواهد بود. ماده ۲۸
- مجازات بدنی در مکاتب و مدارس ممنوع است.