متن قانون
ماده اول
- در بنادر و لنگرگاه هائیکه برای تسهیل کشتی‌رانی و تهیه موجبات امنیت جهازات و تسریع بارگیری و پیاده کردن اجناس و مسافرین تاسیساتی شده باشد یا بشود برای هر یکصد من بار که بکشتی گذاشته و یا از آن خارج میشود عوارضی که حد اعلای آن بیش از سه قران و حداقل کمتر از سی شاهی نباشد. به عنوان عوارض بندری ماخوذ خواهد گردید و از کشتی‌های خالی یا کشتی‌هائیکه کمتر از چهار تن بار داشته باشد که از بندر خارج و یا بآنجا وارد میشوند برای هر تن ظرفیت کشتی ده شاهی عوارض بندری اخذ میشود. ماده دوم
- جهازات مشروحه ذیل از پرداخت عوارض بندری معاف است. ۱- جهازات بحریه جنگی دولت اعلیحضرت همایون شاهنشاه ایران و جهازات جنگی دول خارجه که اجازه ورود به بنادر ایران از طرف دولت ایران داشته باشند و همچنین جهازات مریضخانه و صحیه. ۲- جهازات متعلقه بادارات گمرکات ایران. ۳- جهازاتی که ظرفیت آنها از چهار هزار سنگ (چهار تن) کمتر باشد. ماده سوم
- دولت مکلف است که مخارج اداری و مرمت و نگاهداری ساختمان‌های موجوده در بنادر و همچنین مخارج تسهیل بارگیری و باراندازی را در تمام بنادر از عایدات هر بندر پرداخته و برای ۱۳۰۷ بودجه کل مصارف مذکوره را بمجلس شورای ملی تقدیم نماید. ماده چهارم
- علاوه بر عوارض مقرره در ماده اول از هر صد من بار که وارد بندر میشود مبلغ ده شاهی برای مصارف صحیه مملکتی دریافت میشود. ماده پنجم
- وزارتین مالیه و فوائد عامه هر یک در حدود اختیارات خود مامور اجرای این قانون میباشند. این قانون که مشتمل بر پنج ماده است در جلسه پنجم بهمن ماه یکهزار و سیصد و شش شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید. رئیس مجلس شورای ملی - حسین پیرنیا