سیاست نامگذاری خیابانها و اماکن عمومی و موسسات
شهرهای جمهوری اسلامی ایران ظاهراً و باطناً باید هر یک نمایانگر تاریخ و جغرافیای تمدن اسلامی باشند. لذا مسئولان نامگذاری باید از نام شخصیتهای بزرگ فرهنگی و ادبی و علمی در تاریخ تمدن اسلامی و همچنین از نام شهرها و اماکن مشهور در این تمدن استفاده کنند. این شخصیتها و شهرها و اماکن باید در درجه اول راجع به تاریخ و جغرافیای ایران و در درجه دوم راجع به تاریخ و جغرافیای سایر کشورهای اسلامی باشد. توصیه‌های شورای عالی اجمالّا عبارت است از: ۱
- در هنگام نامگذاری تناسب اسم و مسمی رعایت شود. ۲
- از نامها و اسامی مناسبی که باعث انبساط خاطر و تلطیف اخلاقی و عاطفی مردم می‌گردد استفاده شود. ۳
- از نام شخصیتهای سیاسی و مردمی هم (غیر از علما و دانشمندان) در مواردی می‌توان استفاده کرد. ۴
- به منظور ایجاد پیوندهای سیاسی و فرهنگی با کشورهای دیگر می‌توان در نامگذاری اماکن با نظر وزارت امور خارجه از نام شخصیتهای سیاسی و مردمی خارجی یا اسامی اماکن خارجی استفاده کرد. ۵
- مغازه‌ها و شرکتها و مراکز کار و پیشه خصوصی باید از گذاشتن اسامی خارجی جداً خودداری کنند، مگر در مواردی که این اسامی به منظور ایجاد پیوندهای فرهنگی و علمی و سیاسی انتخاب شده باشد. ۶
- در مورد تغییر نامهای بی مسمی و نامتناسب موجود نیز لازم است شورای فرهنگ عمومی برنامه‌هایی را تدارک ببیند. ۷
- آیین‌نامه نامگذاری شامل این اماکن و مراکز و موسسات می‌شود: استانها، مراکز استان، بندرها و جزیره‌ها و شهرستانها و بخشها، بزرگراهها، خیابانها، بازارها و کوچه‌های بزرگ، مدارس و مهد کودکها، موسسات تحقیقاتی و مجامع علمی و فرهنگی، تالارهای عمومی، بیمارستانها و مراکز بهداشتی و درمانی، سینماها و مراکز تفریحی و باغها (پارکها) و میدانها و پایانه‌ها و فرودگاهها و ایستگاههای راه‌آهن و پالایشگاهها، کارخانه‌های بزرگ، بانکها و مراکز ورزشی و باشگاهها. ۸
- نظارت بر اجرای سیاستها، ضوابط و قواعد شورای عالی انقلاب فرهنگی درباره نامگذاریها به عهده شورای فرهنگ عمومی است. این شورا همه ساله گزارش بررسی و نظارت و عملکرد خود را به شورای عالی ارائه می‌دهد.